Rodzinna Historia: Babcia Zofia…

Kilka dni temu obchodziliśmy Dzień Babci w Polsce, mimo, że ten czas mamy już w tym roku za sobą zawsze warto wspominać swoich krewnych, w tym nasze babcie - i nie ważne, czy są jeszcze wśród nas czy też nie pamięć o nich zawsze przetrwa. Poniżej prezentujemy Wam historię Babci Zofii Pani Jolanty Tacakiewicz - Lipińskiej, której wspaniałe historie już nie raz gościły na naszym blogu. Zachęcamy Was do przesyłania nam Waszych historii rodzinnych - chętnie opublikujemy historie związane z odnalezionymi krewnymi, przodkami - może i nawet dzięki MyHeritage? jak i inne historie rodziny, którymi chcielibyście się z nami podzielić. Zachęcamy również do komentowania historii Babci Pani Jolanty.

____

Pradziad mój Włodzimierz Jarocki, po szczęśliwym uwolnieniu z Syberii, zdecydował się osiedlić w Galicji. Kupił majątek w Pauczy koło Zabłotowa. Ożenił się z panną Franciszką Rogowską ślubem zresztą tylko cywilnym i rozpoczął nowe życie już, jako pan dobrze po czterdziestce. Urodziło mu się czworo dzieci Antoni - zmarł na szkarlatynę w wieku 10 lat, Władysław - późniejszy malarz, Kazimierz później radca kolei i najmłodsza córka Zofia - moja babcia.

W momencie, kiedy dzieci trzeba było kształcić, sprzedał majątek, przeniósł się do Lwowa i kupił tam dwie kamienice.

Zofia urodziła się w 1883 roku i jak przystało na panienkę z dobrego domu, początkowo była kształcona tylko w domu przez guwernantki. Francuzkę na stałe zamieszkałą z Jarockimi i dochodzącą Niemkę, tylko do konwersacji. Szkołę rozpoczęła od gimnazjum, czy raczej pensji Sióstr Bernardynek Ormiańskich. Tam poznała się z wieloma córkami byłych powstańców 63 roku, co jeszcze bardziej zbliżyło rodziny tych ludzi, którzy po upadku powstania, niejednokrotnie ciężko doświadczeni losem, żyli w serdecznym kontakcie między sobą. Z tego czasu pochodzi zdjęcie na którym jest w otoczeniu zapewne koleżanek z pensji, być może nauczycielek, jak i brata Władysława i późniejszego profesora zwyczajnego Politechniki Lwowskiej Artura Kühnela. Potrafię  z panienek rozpoznać Elę Dziubaniukówną - późniejsza malarkę jedną z założycielek stowarzyszenia malarzy polskich w Paryżu w 1910 roku, Marię Rochle i Natalię Cicimirak.
Czytaj dalej "Rodzinna Historia: Babcia Zofia…" »

Historia Użytkownika: Potomkowie wspólnego przodka

Dzisiaj na Blogu prezentujemy Wam historię wspólnego przodka Pani Renaty Roman. Pani Renata dzięki MyHeritage odnalazła krewnych i przodków. Zapoznajcie się z tą bardzo interesującą historią. Dużo możecie się nauczyć właśnie od Pani Renaty, czy znacie już wszystkie możliwości MyHeritage? Pamiętajcie - jesteśmy po to, aby wasze historie rodziny równie miały szczęśliwe zakończenie jak historia Pani Renaty, ale do tego potrzebna jest konsekwencja i cierpliwość.

Pani Renata Roman mieszka od 44 lat w Warszawie, skąd pochodziła jej mama. Wcześniej mieszkała w Sanoku, gdyż na terenie dawnej Galicji osiedlili się potomkowie Ziraldów i Romanów. Ziraldowie nadal mieszkają na południu kraju m.in w Krakowie, Nowym Targu i Limanowej. Pani Renata od niedawna jest na emeryturze i postanowiła tym razem już skutecznie zająć się genealogią rodziny. Genealogia jej rodziny "po mieczu" interesowała ją już od wielu lat, a nawet można powiedzieć, że fascynowała się nią już od młodości. Szkoda tylko, ze wnikliwie nie słuchała opowieści dziadka Kajetana Jana Romana, który był gawędziarzem i wiele opowiadał o rodzinie. Mówią, że jak umierają dziadkowie, to kończy się dzieciństwo.

_________________

Zawsze wiedziałam, ze moja prababka Anna Roman, zd. Ziraldo miała brata. Wspominał o tym dziadek, starsi krewni, było to oczywiste. I nikt nie uznawałby tego za rzecz niespotykaną, gdyby nie fakt, że oboje byli półkrwi Włochami i to, że ich ojciec - Luigi Ziraldo przybył z włoskiego miasteczka Fagagna do ówczesnej Galicji w zaborze austriackim, aby budować kolej żelazną.

Anna Roman (zd. Ziraldo)

Anna Roman (zd. Ziraldo) z dziećmi

Nie byliśmy zatem pewni, czy brat prababki osiadł na stałe w Polsce, czy też później powrócił do Włoch. Część krewnych twierdziła, że pozostał w Polsce. Postanowiłam pójść tym tropem i odnaleźć potomków brata mojej prababki - Lodovico (Ludwika) Ziraldo - mojego ciotecznego pradziadka. W roku 1935 roku moja prababka zmarła. Na odwrocie zdjęcia, które wykonano po ceremonii pogrzebu, "ktoś" napisał czystą polszczyzną "Moi siostrzeńcy - 27 listopada 1935 roku". Kiedyś nie zastanawiałam się nad tą notatką, ale natychmiast przypomniałam sobie o niej, gdy zaczęłam studiować rodzinną genealogię.

Od razu uświadomiłam sobie, że napisał to Lodovico Ziraldo. Zakładając, że pozostawił po sobie męskich potomków (ciężkie jest szukanie krewnych "po kądzieli") rozpoczęłyśmy z kuzynką poszukiwania w Internecie. I była to ... droga przez mękę. Sporo Ziraldów na południu Polski (to była sugestia - dawna Galicja) i nieprzebrane ilości Ziraldów na świecie.
Czytaj dalej "Historia Użytkownika: Potomkowie wspólnego przodka" »