1. 

   Danuta Krauze
   Luty 1st, 2012 - 19:06

   Witam
   Mam na imie Danka i 55 lat Moze ktos powie ze za stara
   na opowiesci z okazji dnia Walentego ale postanowilam
   opowiedziec po krotce swoja historie Jestem osoba niepelno
   sprawna ruchowo wiec trudno mi bylo o poznanie kogos
   bliskiego Pomimo ze mialam wspanialych rodzicow i grono
   znajomych tesknilam za bliska osoba Dzieki internetowi
   poznalam wspanialego czlowieka ktory zostal moim mezem
   Maz moj pochodzil z Glogowa i dzielilo nas prawie 400 km
   bo ja mieszkalam w Gliwicach Pomimo tego jezdzilismy do
   siebie Nasza milosc byla silniejsza od wszelkich przeciwnosci
   poniewaz niktorzy byli przeciwni naszemu zwiazkowi
   Wlasnie 14 lutego w dniu Zakochanych minie 3 rocznica
   naszego slubu Jestesmy dalej w sobie zakochani jak pierwszego
   dnia jak zesmy sie poznali
2. 

   Martunik
   Luty 2nd, 2012 - 13:27

   Mam na imię Marta (29 lat), kochającego męża i przebojowego synka. Historia miłosna, którą chcę opisać nie dotyczy mnie, ale pewnej dziewczyny i chłopaka, którzy żyli początkiem XX wieku. Historię tą zna moja mama i babcia (św.p), którą mi opowiadały. Imion nie znam, postaram się opisać wszystko co zapamiętałam. A więc:
   Dziewczyna była szarą myszką, ciągle nie wierzyła, że on naprawdę ją kocha. Chłopak najpopularniejszy w szkole, mógł mieć każdą, a wybrał właśnie ją. Razem tworzyli idealną parę jak z bajki. Byli bardzo szczęśliwi, wydawało się, że nic nie może popsuć ich szczęścia. Lecz pewnego dnia dziewczyna chciała się dowiedzieć czy naprawdę ją kocha. Poszła więc do niego i wypytywała czy ją lubi, czy myśli, że jest ładna, czy jest w jego sercu i gdyby odeszła czy tęskniłby? Na wszystkie zadane pytania odpowiedział „nie”. Chciał powiedzieć jej coś jeszcze, ale ona nie słuchała, wybiegła z płaczem z jego domu. Oczy miała tak zapłakane, że nie zauważyła nadjeżdżającej ciężarówki. Nie miała szans, zginęła na miejscu. Nikt nie podejrzewał, że zakończy swoje życie na tej ziemi w taki sposób. Po dwóch dniach odbył się pogrzeb. Po pogrzebie wszyscy się rozeszli, a on został. Uklęknął i zaczął mówić szeptem, przeprosił ją, przyznał, że to jego wina. Powiedział to czego nie zdążył powiedzieć podczas ich ostatniej rozmowy: „Powiedziałem, że nie lubię Cię tylko kocham. Dla mnie nie jesteś ładna, tylko piękna. Nie jesteś w moim sercu, bo jesteś moim sercem. Nie tęskniłbym za Tobą, tylko umarłbym, bo nie można przecież żyć bez serca.”
   Następnie wyjął kartkę i napisał na niej kilka słów, po czym schował ją z powrotem do kieszeni. Tym czasem jego rodzice czekali w domu, ale wciąż nie wracał, Jego matka postanowiła pojechać na cmentarz sprawdzić czy nadal czuwa przy gronie ukochanej. Był, czuwał, matka podeszła i powiedziała: „Kochanie, wracajmy do domu, nie ma sensu tu dłużej siedzieć.” Odpowiadała jej tylko cisza. „Proszę Cię chodźmy, jeśli zechcesz to przyjedziemy tu jutro.” Prosiła syna, ale i tym razem nikt nie odpowiedział. Chwyciła go za rękę, był zziębnięty, a było ciemno, więc nie mogła zobaczyć jego twarzy. „To, że marzniesz tutaj, nie wróci jej życia.” I tym razem nie usłyszała odpowiedzi, odruchowo sprawdziła puls - był niemalże niewyczuwalny. Zadzwoniła po karetkę. Kiedy położono go na noszach, z kieszeni wypadła mu kartka na której było napisane:
   „Kochałem ją, była dla mnie najpiękniejsza, była moim sercem, a przecież nie można żyć bez serca.” Matka przeczytała kartkę, chwilę później lekarz stwierdził zgon.
   Przyczyna: Brak serca ...
   Smutna historia, ale prawdziwa :(
3. 

   Barbara
   Luty 8th, 2012 - 17:06

   Najpiękniejsza historia miłosna wydarzyła się w mojej rodzinie. A było to tak:
   Mój dziadek Kazimierz jeden ze synów prababci ze zubożałego rodu szlacheckiego, na życzenie rodziny ożenił się dość młodo z panną dość ładną i ze znakomitej rodziny, ale... było to małżeństwo zawarte z obowiązku( tak kazała despotyczna matka) bez miłości...
   Jak mawiała prababka Franciszka, życie to nie bajka, a miłość przyjdzie z czasem i... z potomkiem.
   Czas mijał, miłość nie nadchodziła, po czterech latach potomka nie było,przystojniak Kazimierz bywał duszą towarzystwa na różnych zabawach i rautach w Śniatynie, pięknie śpiewał tenorem i czasem mu wtórowała altem -piękna (choć biedna) panna Maryńcia. Krew nie woda - z tego zrobił się romans...
   Kazimierz zakochał się gorąco, nie pomagały perswazje i nawet wyklęcie przez matkę. Marynia cierpiała z miłości i ze wstydu, bo wytykano palcami, że uwiodła żonatego. Aż uciekli oboje za granicę rumuńską, do Czerniowiec. Tam Pop Prawosławny anulował katolicki akt małżeństwa i udzielił w cerkwi św.Mikołaja ślubu zakochanej parze. Z tej miłości urodziła się moja mama - Wanda, ochrzczona w cerkwi. Mijały lata, gniew rodziny przygasł i wyblakł, (zwłaszcza, że pierwsza synowa wyemigrowała za ocean), Petronela- babka Kazimierza zapragnęła poznać prawnuczkę. W drodze powrotnej z Wiednia, gdzie bywała na salonach i na zakupach, zajechała do Czerniowiec... i została na dłużej -oczarowana dzieciną, kropla w kroplę podobną do rodziny Rolewiczów, nawet słynne dziedziczone pieprzyki miała tam gdzie trzeba, że o uśmiechu nie wspomnę.
   Wizyta się przedłużała, Prababka Franciszka słała listy ponaglające do powrotu, a Petronela ani rusz się nie wybierała w drogę.Wreszcie zapowiedziała, że wróci, ale tylko razem z rodziną Kazimierza...
   Franciszka skapitulowała, cofnęła klątwę i osobiście zorganizowała całą operację powrotu do Śniatyna.
   Dalsza część tej opowieści to moje wspomnienia :
   Babcia Marynia i dziadek Kazimierz byli piękną parą. Lata mijały, a oni zawsze razem, zawsze serdeczni w stosunku do siebie. Babcia nie pracowała zawodowo, prowadziła dom, pomagała wychowywać wnuczki, ja nawet mieszkałam z nimi zanim poszłam do szkoły. Był rytuał : każdego dnia, w porze gdy dziadek wracał z pracy do domu, babcia myła mi buzię, zdejmowała domowy fartuszek i wychodziłyśmy dziadkowi na spotkanie. Zawsze, niezmiennie i niezależnie od pory roku, to było serdeczne spotkanie i przywitanie zakochanych - buziak i za rączkę do domu, gdzie czekał posiłek. Każdą wolną chwilkę spędzali razem, na spacerze, grając w szachy, pielęgnując ogród, chodzili razem "z wizytą" i do kina. Wspominam rok 67, odwiedzili nas dwaj zaprzyjaźnieni z rodziną księża - jeszcze z czasów Śniatyńskich, Ks Czop i Ks Wojciechowski. Przyjechali ze Stanów Zjednoczonych na jubileusz moich dziadków. Odbyła się piękna msza w katedrze w Przemyślu i (tak wtedy myślałam) "powtórzenie przyrzeczenia małżeńskiego". Babcia w staromodnej, podobnej do tej ze starego zdjęcia sukience, dziadek w srebrnym smokingu.
   Dopiero po śmierci dziadka babcia opowiedziała mnie i mojej siostrze całą historię. Wtedy dowiedziałam się, że tam w Przemyślu, księża przywieźli akt zgonu Emilii- pierwszej żony dziadka i że to był ich upragniony ślub...
   Przeżyli ze sobą 47 lat i zostawili w moim sercu ślad pięknej i wielkiej miłości- po grób.
4. 

   Barbara
   Luty 8th, 2012 - 17:12

   Mam ich stare ślubne zdjęcie, wisi w sypialni mojej mamy.
   Nie mam scanera, więc nie wiem jak mam je dołączyć, ale musicie mi uwierzyć jest pięne :)
5. 

   Piotrek
   Luty 10th, 2012 - 19:32

   Ja niedawno porozmawiałem w rodzinie o tym jak się poznali moje ciocie, wujki itp. Najbardziej zaciekawiła mnie opowieść cioci Haliny, którą tutaj chciałbym przytoczyć. Otóż moja ciocia pracowała w sklepie spożywczym w pewnej miejscowości. Niedaleko tego sklepu pracował również mój wujek (jej późniejszy mąż). Otóż wujek bardzo często przychodził do jej sklepu żeby kupić sobie drożdżówkę czy bułkę do pracy. W sklepie tym pracowała również koleżanka mojej cioci-Marta. Była podobna budową ciała do mojej cioci, kolor włosów miały takie same i nawet długość była bardzo podobna. Otóż mojemu przyszłemu wujkowi bardzo spodobała się Marta. Z racji tego że się nie znali z imion wujek w Walentynki chciał podesłać jej kartkę na której napisali żeby spotkała się z nim (Marta) o 20 w restauracji w mieści. Kartkę dał takiemu panu który również pracował w tym sklepie. Opisał jak wygląda kobieta i poprosił o przekazanie jej. Pan wziął kartkę i powiedział że przekaże. Jednak jak się okazało nie przekazał kartki Marcie tylko Halinie. Ciocia zadowolona przyjechała do domu i o wszystkim opowiedziała swojej siostrze, mojej mamie. Moja mama kazała jej iść na to spotkanie (ciocia wiedziała o kogo chodzi bo kolega z pracy jej opisał gościa-mojego wujka). Ciocia umalowana, ładnie ubrana poszła do restauracji. Podeszła do stolika gdzie siedział mój przyszły wujek i usiadła. Wujek bardzo był speszony i zapytał co robi to ciocia opisała mu całą sytuację. Wujek troszkę się pośmiał i też opowiedział cioci kto miał przyjść na spotkanie. Oboje jednak doszli do wniosku że nie warto już nic komplikować i spędzili ten wieczór razem. Poznali się lepiej i od razu wpadli sobie w oko. Potem kilka dni razem rozmawiali, spotykali się często w sklepie, w którym pracowała ciocia, i ogólnie lepiej się poznawali. We wrześniu byli już parą. Chodzili ze sobą dwa lata aż wujek po dwóch latach również w Walentynki zaprosił ciocię do tej samej restauracji. Tam też czekał na ciocię z bukietem kwiatów i się jej oświadczył. Ciocia była bardzo wzruszona i przyjęła oświadczyny. Rok później- tyle że w czerwcu stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś są już małżeństwem 20 lat i mają czwórkę dzieci. Są szczęśliwi a w Walentynki zawsze wracają do tej niezapomnianej i śmiesznej sytuacji.
6. 

   Piotrek
   Luty 10th, 2012 - 19:33

   Marta (koleżanka cioci) znalazła sobie po rok innego mężczyznę i również jest z nim do dziś.
   
   :)
   pozdrawiam

Dodaj komentarz

Nazwa (wymagany)

Mail (nie będzie widoczny) (wymagany)

Zatwierdź

Dodaj komentarz

Dodaj imię

Dodaj e-mail