„Kocham cię, bracie”. Odkrycie DNA, które po 70 latach połączyło braci tuż przed ostatecznym pożegnaniem

W sierpniu 2018 roku przebywałem w domu w Milo, małym miasteczku położonym na zboczach Etny na Sycylii we Włoszech, kiedy otrzymałem wyniki badania testu genealogicznego DNA, który wykonałem na MyHeritage.

Podobnie jak wiele osób, byłem ciekawy pochodzenia mojej rodziny. Spodziewałem się, że dowiem się więcej o moich przodkach i być może nawiążę kontakt z dalekimi krewnymi.

Zamiast tego odkryłem, że mam brata, o którego istnieniu nigdy nie wiedziałem.

Gdy otworzyłem listę z moimi dopasowaniami DNA, pierwszy wynik natychmiast przykuł moją uwagę. Według MyHeritage, mężczyzna mieszkający w Stanach Zjednoczonych był moim przyrodnim bratem.

Dopasowanie Angelo do przyrodniego brata w USA

Miałem wtedy 60 lat. Miałem już braci i siostry. O ile mi było wiadomo, w mojej rodzinie nie było żadnych tajemnic.

Nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.

Zadzwoniłem do mojej żony, Adriany, i pokazałem jej wyniki. Potem zadzwoniłem do moich braci. Wszyscy byliśmy w szoku. Próbowaliśmy znaleźć jakieś wyjaśnienie, ale nikt z nas nie potrafił zrozumieć, jak to w ogóle możliwe. Z tego, co wiedzieliśmy, w naszej rodzinie nie było żadnej zaginionej gałęzi. Mój ojciec, Pippo, zmarł lata wcześniej. Ożenił się z moją matką i wychował naszą rodzinę na Sycylii. Nigdy nie wspomniał o innym dziecku i żaden z moich braci ani sióstr nigdy nie słyszał niczego, co sugerowałoby coś innego.

Jednak dopasowanie było zbyt bliskie, by je zignorować.

Postanowiłem się z nim skontaktować.

Wymiana pierwszych wiadomości

Mężczyzna nazywał się Carlo Arco i mieszkał w Connecticut, w USA.

Wysłałem mu wiadomość przez MyHeritage, przedstawiając się i pytając, czy wie cokolwiek o swojej biologicznej rodzinie.

Jego odpowiedź zrodziła jeszcze więcej pytań.

Carlo wyjaśnił, że został adoptowany. Urodził się w Turynie w 1952 roku — zanim mój ojciec ożenił się z moją matką — jako Giancarlo Lavi. Wiedział bardzo niewiele o swoim pochodzeniu i spędził większość życia na szukaniu odpowiedzi.

Włoski paszport wydany Giancarlo Laviemu w 1956 roku

Krótko po urodzeniu został umieszczony w instytucji zakonnej. Spędził tam pierwsze lata swojego życia. W wieku 5 lat został wysłany samotnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie został adoptowany przez amerykańską rodzinę.

Gdy wymienialiśmy wiadomości, stawało się coraz jaśniejsze, że wyniki DNA są prawidłowe.

Umówiliśmy się na rozmowę wideo.

To moment, którego nigdy nie zapomnę.

Kiedy rozmowa się rozpoczęła, Carlo ogarnęły emocje. Z trudem przychodziło mu mówienie. Obaj próbowaliśmy przetworzyć to, co się działo. Po niemal 70 latach dwaj bracia, którzy nigdy o sobie nie wiedzieli, w końcu się spotkali.

Kiedy w końcu był w stanie coś powiedzieć, jego słowa były proste i bezpośrednie.

„Kocham cię, mój bracie”.

Te słowa zapoczątkowały relację, która szybko stała się bardzo głęboka. Im więcej słuchałem jego historii i opowieści, tym mocniej czułem, że mam obowiązek pomóc mu odkryć prawdę. Wiedziałem, że musimy być spokrewnieni przez mojego ojca Pippo, ale to była tylko połowa historii. Kim była matka Carlo i dlaczego go porzuciła? Skoro mój ojciec odszedł, był tylko jeden sposób, by się tego dowiedzieć: poszukiwać dalej.

Poszukiwania matki Carlo

Przez blisko dwa lata badałem akta stanu cywilnego, archiwa kościelne, rejestry miejskie i dokumenty historyczne. Udałem się do Turynu i skontaktowałem z instytucjami powiązanymi z wczesnymi latami życia Carlo. Podążałem za każdym tropem, jaki udało mi się znaleźć.

Zapis na MyHeritage dotyczący przybycia Carlo do USA w 1958 roku

Kawałek po kawałku elementy zaczęły układać się w całość.

W końcu zidentyfikowałem matkę Carlo.

Miała na imię Filomena.

Biologiczna matka Carlo, Filomena. Zdjęcie pokolorowane i ulepszone na MyHeritage

Historia, która się wyłoniła, była zupełnie inna od tej, w którą Carlo wierzył przez większość swojego życia.

Prawda była całkiem inna

Przez dziesięciolecia Carlo wierzył, że został porzucony, ponieważ był niechciany.

Odkryte przeze mnie dokumenty i świadectwa opowiadały inną historię.

Filomena była młodą kobietą żyjącą w powojennych Włoszech – w czasach, gdy konwenanse społeczne i naciski religijne potrafiły być bezwzględne. Nieślubna ciąża często wiązała się z ogromną stygmatyzacją.

Kontynuując moje badania, zrozumiałem, że znalazła się w okolicznościach, które pozostawiły jej bardzo niewielki wybór.

Zlokalizowałem jej grób i zdołałem odtworzyć znaczną część jej życia. Skontaktowałem się również z krewnymi powiązanymi z jej rodziną i zebrałem informacje, które pomogły uzupełnić wiele brakujących szczegółów.

Im więcej się dowiadywałem, tym bardziej byłem przekonany, że nigdy nie zapomniała o swoim synu.

Dla mnie było to jedno z najważniejszych odkryć całej tej podróży.

Carlo spędził prawie 70 lat w przekonaniu, że został odrzucony.

Prawda była znacznie bardziej skomplikowana i o wiele bardziej ludzka.

Osobiste spotkanie

W kwietniu 2019 roku mój syn Marco i ja udaliśmy się do Stanów Zjednoczonych, aby spotkać się z Carlo i jego rodziną.

Po miesiącach wiadomości i rozmów wideo w końcu uścisnęliśmy się osobiście.

Angelo i Carlo dzielą swój pierwszy uścisk

To było niezwykłe przeżycie.

Choć dorastaliśmy po przeciwnych stronach Atlantyku i żyliśmy zupełnie inaczej, natychmiast poczuliśmy wzajemną bliskość.

Poznałem również jego żonę, Debrę, która wspierała go przez wiele trudnych lat, a jego rodzina przyjęła nas niezwykle ciepło.

Angelo (w środku) z Carlo i Debrą

Nasza relacja rozwijała się w kolejnych latach. Pozostawaliśmy w stałym kontakcie i odbyliśmy wiele rozmów o rodzinie, historii oraz o odkryciach, których wspólnie dokonywaliśmy.

W 2022 roku wróciłem, aby odwiedzić go ponownie.

Wtedy obaj rozumieliśmy już, jak cenny był nasz wspólny czas.

Angelo i Carlo podczas drugiej wizyty Angelo

Ostatnie pożegnanie

Carlo przez całe życie zmagał się z wieloma problemami zdrowotnymi.

W jego późniejszych latach stan zdrowia stawał się coraz poważniejszy. Pomimo wszystkiego, pozostał wdzięczny za to, że się odnaleźliśmy.

W listopadzie 2023 roku dowiedziałem się, że zbliża się ku końcowi swojego życia.

Rozmawiałem z nim po raz ostatni.

Nawet w tych ostatnich chwilach rozpoznał mój głos.

Jego ostatnie słowa skierowane do mnie były tymi samymi słowami, które wypowiedział podczas naszej pierwszej rozmowy wideo lata wcześniej.

„Kocham cię, mój bracie”.

Krótko po tym odszedł.

Angelo i Carlo

Chcąc ocalić historię Carlo od zapomnienia

Po śmierci Carlo poczułem jeszcze większą odpowiedzialność za zachowanie tego, co wspólnie odkryliśmy.

Nasza historia to nie tylko historia rodzinna. Jest ona również częścią większej historii dotyczącej dzieci, które w latach powojennych zostały odseparowane od swoich rodzin i wysłane za granicę.

Aby udokumentować wszystko, co odkryliśmy, napisałem książkę zatytułowaną Lavi: Figlio di Nessuno (obecnie dostępną również w języku angielskim jako Lavi: Nobody’s Child (polskie tłumaczenie tytułu: Lavi: Dziecko niczyje). Książka opowiada historię życia Carlo, naszego odkrycia dzięki testowi genealogicznemu DNA MyHeritage, poszukiwań naszej matki oraz długiego dochodzenia, które pomogło nam zrozumieć, co się wydarzyło.

Angielskie wydanie książki Angelo

Dzisiaj, kiedy wracam myślami do tamtego sierpniowego dnia w 2018 roku, wciąż trudno mi uwierzyć, że zwykły test genealogiczny DNA mógł ujawnić tak wiele.

To, co zaczęło się jako poszukiwanie korzeni rodzinnych, doprowadziło mnie do brata, o którego istnieniu nie miałem pojęcia.

Co najważniejsze, dało to Carlo odpowiedzi, których szukał przez całe swoje życie.

I pozwoliło dwóm braciom, rozdzielonym na prawie 70 lat, w końcu się odnaleźć.

Serdecznie dziękujemy Angelo za podzielenie się z nami tą niesamowitą i poruszającą historią. Jeśli Ty również dokonałeś odkrycia dzięki MyHeritage, chętnie o tym usłyszymy. Prosimy o przesłanie swojej historii za pośrednictwem tego formularza lub e-mailem na adres stories@myheritage.com.