Przeznaczenie miało swój plan? Przyjaciółki z dzieciństwa po 30 latach odkryły, że są biologicznymi siostrami

Raz na jakiś czas pojawia się historia z odkryciami DNA, która przypomina bardziej scenariusz filmowy niż rzeczywistość. Historia Meeny i Minal jest jednym z tych rzadkich, cudownych zwrotów losu.

Urodzone w Mumbaju na początku lat 80. obie dziewczynki zostały zaadoptowane jako niemowlęta przez różne holenderskie rodziny. Dorastały z dala od siebie, zupełnie nieświadome, że mają tych samych rodziców. A jednak, wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu, życie ciągle zbliżało je do siebie — najpierw jako nieznajome, potem jako przyjaciółki z dzieciństwa, które żartobliwie nazywały się „siostrami”, aż w końcu, 30 lat później, jako pełne biologiczne siostry, co potwierdziło badanie MyHeritage DNA.

Oto ich niewiarygodna historia.

Dorastanie ze świadomością inności

„Urodziłam się w Mumbaju w 1983 roku i zostałam zaadoptowana w wieku 4 miesięcy przez cudowne belgijsko-holenderskie małżeństwo nauczycieli” — opowiada Meena Geltink.

„Dorastając jako hinduska dziewczynka o ciemnej karnacji w małej holenderskiej wiosce, zawsze czułam się inna. Byłam świetna w gimnastyce, ale starałam się nie rzucać za bardzo w oczy — i tak wyróżniałam się samym swoim istnieniem.”

„Moi rodzice zawsze otwarcie rozmawiali ze mną o mojej adopcji” — mówi Meena. „25 października świętowaliśmy nawet — dzień mojego przyjazdu do Holandii — jako moje drugie urodziny i razem podróżowaliśmy do Indii, aby poznać moje dziedzictwo. Mimo to, braki jakichkolwiek informacji o mojej biologicznej rodzinie wywoływały we mnie głęboki smutek i poczucie wyobcowania.”

W tym samym czasie Minal Tijssen wiodła równoległe życie. „Zostałam zaadoptowana w wieku trzech i pół miesiąca w 1982 roku przez kochających rodziców w Made, w Brabancji” — opowiada Minal. „Podobnie jak Meena, uwielbiałam sport — gimnastykę, hokej na trawie, tenisa. Ale mimo posiadania ciepłej rodziny, czułam w sobie ogromną samotność. Widok innych Hindusów wręcz mnie przerażał, gdy byłam dzieckiem, a kiedy ludzie na mnie patrzyli, myślałam: »Wiem, nie jestem taka jak wy.« Czułam się jak obca osoba bez punktu zaczepienia dla swojej prawdziwej tożsamości.”

„Rodzice powiedzieli mi, że zostałam porzucona w koszyku przed sierocińcem w Mumbaju” — mówi Minal. „Przez 42 lata ten skromny szczegół był jedyną historią mojego pochodzenia, jaki znałam.”

Kosmiczne zbiegi okoliczności

Zanim baza danych DNA mogła je dopasować, los dawał już pierwsze znaki. „Kiedy miałam 12 lat, moja rodzina pojechała na kemping do Austrii” — opowiada Meena. „Chłopiec z innej holenderskiej rodziny ciągle wołał na mnie »Minal!«. Poprawiałam go, ale on się upierał: »Nie, Ty wyglądasz dokładnie jak dziewczyna o imieniu Minal, którą znam z mojego miasta.«”

„W wieku 14 lat rodzice wysłali mnie na weekendowe spotkanie dla adopitowanych dzieci z zagranicy” — mówi Minal. „Pojechałam tam z przyjaciółką, przerażona jak zwykle. I to właśnie tam spotkałam Meenę. Podczas kolacji zauważyłam, że się na mnie gapi. Na początku czułam się nieswojo — kim była ta dziewczyna, która wyglądała tak bardzo jak ja?”

„Wtedy podeszła i opowiedziała mi o koledze z wakacji, który pomylił ją ze mną” — kontynuuje Minal. „Okazało się, że ten chłopiec był moim kolegą z klasy ze szkoły podstawowej!”

„Nasi znajomi byli zdumieni tym, jak bardzo byłyśmy do siebie podobne” — mówi Meena. „Zaciągnęli nas obie do łazienki. Stnęłyśmy obok siebie, patrząc w lustro z niedowierzaniem. Te same oczy, ten sam nos, ten sam uśmiech, ta sama ciemna karnacja i ta sama miłość do gimnastyki.”

„Od razu złapałyśmy świetny kontakt” — wspomina Minal. „Pisałyśmy do siebie listy przez kolejne 6 lat. Ponieważ czułyśmy tak dziwną, instynktowną więź, czule zwracałyśmy się do siebie per »Siostro«. Ale gdy dorosłyśmy, proza życia wzięła górę. Nie miałyśmy wtedy mediów społecznościowych, by utrzymać kontakt. Do 2011 roku nasza relacja się urwała. Uznałam, że nasza »siostrzana więź« była po prostu piękną bajką, którą wymyśliłyśmy sobie jako nastolatki.”

„Obie poszłyśmy dalej i zbudowałyśmy oddzielne życia” — mówi Meena. „Ja mieszkałam w Gemert, a Minal przeprowadziła się do Francji.”

Poszukiwanie odpowiedzi

Obie kobiety próbowały niezależnie od siebie odnaleźć swoje korzenie w Mumbaju, ale w obu przypadkach natrafiły na rozczarowujące ślepe zaułki.

„W 2004 roku, a potem ponownie w 2025 roku, odwiedziłam sierociniec w Mumbaju wskazany w moich dokumentach sądowych” — opowiada Minal. „Za każdym razem brakowało jakichkolwiek akt, wzmianki o moim imieniu i jakichkolwiek odpowiedzi. Personel wyprosił nas z budynku. Wyszłam stamtąd z poczuciem wymazania — czy ja w ogóle istniałam? Skąd się wzięłam?”

Meena również próbowała dowiedzieć się czegoś o swoim pochodzeniu. „W 2017 roku, szukając odpowiedzi, wykonałam test DNA MyHeritage” — mówi. „Ale miesiąc po miesiącu mijał bez żadnych dopasowań z bliską rodziną. W końcu dałam za wygraną, zgubiłam hasło i usunęłam aplikację z telefonu.”

„To dzieje się naprawdę… pełne biologiczne siostry”

Dziewięć lat po tym, jak Meena zrobiła swój test, wiosną 2026 roku Minal w końcu otrzymała swój zestaw MyHeritage DNA.

„Pewnego dnia siedziałam na kanapie w moim domu we Francji, kiedy na ekranie telefonu pojawiło się powiadomienie: Twoje wyniki testu MyHeritage są gotowe!” — wspomina Minal. „Otworzyłam aplikację. Na samej górze listy, w sekcji Najbliższa Rodzina, widniał napis: »Sœur (Siostra): Meena, Holandia«.

„Siedziałam sparaliżowana, drżąc na całym ciele. Wsiadłam do samochodu, żeby odebrać syna z treningu piłki nożnej i nagle wybuchnęłam niekontrolowanym płaczem — łzami płynącymi z tak głębokiego miejsca we mnie, jakiego nigdy wcześniej nie znałam.

„Popędziłam na Facebooka, odnalazłam Meenę na Messengerze i wysłałam jej zrzut ekranu jej profilu: »Meena, pamiętasz, jak nazywałyśmy się siostrami? Sprawdź swoją aplikację MyHeritage… chyba naprawdę jesteśmy biologicznymi siostrami.«”

„Byłam taka zdezorientowana!” — wykrzykuje Meena. „Nie pamiętałam nawet swojego hasła do logowania. Mój partner pomógł mi zalogować się na stare konto. Sprawdził dane dotyczące centymorganów (cM), zweryfikował je dwa razy, po czym spojrzał na mnie: »Meena… to dzieje się naprawdę. Jesteście w 100% pełnymi biologicznymi siostrami.«”

„To niewiarygodne uczucie”

Dane DNA potwierdziły to, co ich serca wiedziały już 30 lat wcześniej przed tamtym lustrem w łazience: Meena i Minal mają dokładnie tę samą biologiczną matkę i tego samego ojca.

„Przez całe życie czułam, że nigdzie nie pasuję” — mówi Minal. „Ale kiedy test potwierdził, że Meena jest moją rodzoną siostrą, wszystko się zmieniło. Wreszcie poczułam: Istnieję. Żyję. Nie jestem obca. Naprawdę się urodziłam, bo moja siostra pochodzi z dokładnie tego samego brzucha, od tych samych rodziców.”

„Teraz piszemy ze sobą i rozmawiamy na wideo każdego dnia” — mówi Meena. „Dzielimy tak wiele tych samych cech, wspomnień, a nawet gust muzyczny — obie dorastałyśmy, mając obsesję na punkcie Backstreet Boys! To niewiarygodne uczucie.”

Obie w połowie sierpnia wreszcie spotkały się w Holandii. Obejrzyj ich emocjonalne spotkanie na poniższym filmie:

„Kiedy cię widzę, czuję się jak w domu” — powiedziała Minal do Meeny.

Niezwykła historia sióstr odbiła się echem na całym świecie — pisały i mówiły o niej media, od People.com i The New York Times, po CBC Radio oraz The Indian Express.

Jesteśmy niezmiernie wdzięczni Meenie i Minal za podzielenie się swoją historią z nami i ze światem. To poruszające przypomnienie o tym, jak przełomowe i zmieniające życie mogą być testy DNA dla osób adoptowanych oraz wszystkich poszukujących informacji o krewnych.

Jeśli Ty również dokonałeś(-aś) odkrycia z MyHeritage — i wcale nie musi być ono aż tak niezwykłe jak to! — z chęcią o nim usłyszymy. Podziel się nim z nami pod adresem stories@myheritage.com.